Mijn blog

Hoe het allemaal begonnen is....

April 2012: De start van een mooi traject...

Over een bijzondere man (met autisme) en het coachen met mijn paarden.             
                                                            

In 2002 ben ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking gaan werken.

In 2005 ging een grote droom van mij in vervulling, namelijk een eigen paard, een fries.
Tijdens de buitenritjes die ik met Boy maakte ging ik regelmatig even buurten op mijn werk. De cliënten vonden dit prachtig. Ik was werkzaam binnen de dagbesteding op een groep van ongeveer 20 cliënten. Als ze me met Boy aan zagen komen, werd er flink gezwaaid en geroepen, en gingen de ramen open. Boy kreeg volop aandacht en werd flink geknuffeld. Je zag hem echt genieten van deze aandacht, soms stak hij zelfs zijn hoofd door de raamopening. Daarnaast heeft hij ook veel cliënten meegenomen voor een ritje met de koets.

Een van de cliënten uit mijn groep, zijn naam is F, komt al jaren naar de dagbesteding. Het is een lange, slanke man van 58 jaar. Sinds een jaar gaat het niet goed met hem. Voorheen had hij weleens periodes dat het minder ging, dat hij zich depressief voelde, maar dat duurde maximaal enkele maanden en dan ging het weer beter met hem. Maar in plaats van beter, gaat het deze keer steeds meer achteruit met F. Hij heeft een hele trieste uitdrukking in zijn ogen. Is erg in zichzelf gekeerd. Wil vaak niet gaan zitten en blijft dan rondjes aan het lopen.
Uit onderzoeken blijkt dat er sprake is van autisme.

Soms wil hij ook niet eten, en hij is behoorlijk moe. Je merkt dat alles hem veel energie kost, en dat hij niet zo goed meer tegen drukte kan. Hij stelt steeds dezelfde vragen, met name de vraag: “Ben ik gevaarlijk?” of “Ik sta hier met schoenen aan, is dat erg?“ Niemand heeft een idee waar deze vragen vandaan komen. We voelen ons vaak zo machteloos, en kunnen maar moeilijk tot hem doordringen.
Op een vrijdag in maart neem ik mijn harp mee naar mijn werk, in de hoop dat dit een positief effect op F. zal hebben.

Ik probeer niet al te veel verwachtingen te hebben, maar wat ik te zien krijg is veel meer dan ik verwacht had. Ik vraag aan F of hij eens op de harp wil spelen. In eerste instantie zegt hij nee, maar al snel wint zijn nieuwsgierigheid het (of zijn interesse voor muziek), en voelt hij kort even aan de snaren. Ondertussen blijft hij rondjes lopen. Maar al snel begint hij steeds vaker de snaren aan te raken, en de rondjes worden ook steeds kleiner. Op een gegeven moment blijft F bij de harp staan, en raakt eerst de hoge tonen aan, en vervolgens loopt hij naar de andere kant van de harp om ook de lage tonen aan te slaan. In het begin voelde hetgeen F speelde nogal “zwaar”. Daarna werd dit steeds lichter. Je zag dat F steeds meer tot rust kwam, en uiteindelijk ging hij zitten met de harp.

Een dag later vraag ik hem wat hij gedaan heeft: “Op dat ding gespeeld”, zegt F.
Ik vraag hem hoe hij het vond: “Leuk!” Toen ik vroeg wat hij leuk vond, gaf hij als antwoord: “De klanken.” “De hoge of de lage klanken?”, vraag ik. “De lage klanken.”
 Later had hij het nog over de tonen. En dat hij alle tonen mooi vond. Het was mooi om dit contact met hem te krijgen, met zo’n duidelijke antwoorden. En om te zien dat hij nog steeds een ontspannen uitdrukking op zijn gezicht had.

Ik had foto’s gemaakt en op dinsdag was er een bespreking over F.
Met zijn zus, de persoonlijk begeleidster, de teamleidster, de casemanager voor autisme en de gedragsdeskundige. Ik was namens de dagbesteding voor deze bespreking uitgenodigd omdat ik contactpersoon van F ben, en ze hadden me gevraagd om de foto's en het filmpje dat ik gemaakt had mee te nemen. Op een gegeven moment zie je op het filmpje dat F met zijn hoofd begint te bewegen, van links naar rechts, en in een soort van trance lijkt te zijn. Ik wist niet goed hoe ik dit moest interpreteren, maar zijn zus vertelt enthousiast dat dit een teken is dat F zich heel goed voelt en lekker in zijn vel zit. En dat ze hem dit al heel lang niet meer heeft zien doen.

Ik vertel vervolgens over mijn opleiding om mensen te coachen door middel van paarden, en vraag hoe zij hier tegenaan kijken om dit eens met F te proberen. Ze reageren enthousiast, en staan erachter om dit uit te proberen. Ik vraag aan zijn zus of ik hier eventueel een verslag over mag schrijven en eventueel foto’s mag maken voor mijn opleiding. Ook dat is allemaal prima.

 

Woensdag 4 april (1e sessie)
Vandaag heb ik afgesproken om F op te halen. Ik had hem op het werk al over de paarden vertelt, en wat me verbaasde was dat hij de naam van Boy nog onthouden had.
Ik had de foto van hem en Boy die ik jaren geleden gemaakt heb meegenomen.

F loopt meteen met me mee naar de auto. Tijdens de autorit kijkt hij alleen maar naar beneden, en blijft steeds hetzelfde herhalen. Ik heb de cd met harpmuziek opstaan. Op de afdeling heb ik ook een cd met harpmuziek afgegeven die hij op zijn kamer kan draaien als hij hier behoefte aan heeft. Het luisteren naar muziek van de harp kan ook al helend werken.

Bij mij thuis aangekomen valt me op hoe gedesoriënteerd F is, de drempels in huis lijkt hij niet te zien, en ik merk dat het voor hem spannend is nu hij in een nieuwe omgeving is. Nadat hij zijn sigaret gerookt heeft lopen we naar de paarden. Ze komen meteen naar ons toegelopen. Ik stel de paarden aan F voor, en vraag of hij Boy nog kent. In het begin blijft F rondjes lopen, maar deze worden steeds kleiner, en ook de paarden zoeken steeds meer toenadering. F aait Boy regelmatig, en loopt dan weer weg, maar na een minuut of 10 blijft hij zelfs even staan.

Na ongeveer een kwartier loopt Boy zijn stal in, en ik stel F voor om samen koffie te gaan drinken. Zo krijgen F en de paarden ook de ruimte om alle indrukken te verwerken.

Bij terugkomst op de woongroep koppel ik deze informatie terug naar de afdeling. Ik vertel dat het contact met de paarden heel duidelijk effect heeft gehad op F, alleen dat de nieuwe situatie voor F wel behoorlijk wennen was.

Een dag later, wanneer ik op mijn werk bij de dagbesteding ben, wordt F door het personeel van zijn woongroep gebracht. M vertelt enthousiast dat hij die ochtend flink gelachen heeft. Het valt me op dat F een ontspannen uitdrukking op zijn gezicht heeft.

Als ik vervolgens met hem over de paarden begin te vertellen, merk ik pas hoezeer het effect van de sessie nog doorwerkt. Dat had ik niet verwacht. Ik vraag F of hij aan mijn collega wil vertellen wat hij gisteren gedaan heeft. “Naar de paarden geweest, en de paarden geaaid.” Vervolgens vraag ik wat Boy bij hem had gedaan: “Kusjes gegeven”, vertelt F met een glimlach. Hij weet ook de naam van Floor te benoemen. En op de vraag welk paard hij het liefste vind, komt meteen het antwoord: Boy.

Ik had foto’s gemaakt, en enkele aan F meegegeven voor op zijn kamer. Het personeel merkt op dat F erg enthousiast reageert als ze met hem over de foto’s praten. Een week later hoor ik dit nog terug, zolang werkt de sessie dus nog door. En dat alleen al na een kort contact met Boy en Floor. Dat was voor deze eerste keer ook voldoende.

Op 10 april krijg ik een mailtje van zijn persoonlijk begeleidster.

Hoi Yolanda,

Even met F gesproken over zijn bezoek.
Hij zei dat hij het leuk vond en toen ik voeg wat hij gedaan had zei hij met het paard gekust!!!!!
F had een glimlach toen we erover aan het praten waren.

Dit krijgt zeker een vervolg…

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

17.12 | 17:50

Dankjewel Gerda voor jouw mooie compliment. Het coachen met de paarden is echt mijn passie! Groetjes, Yolanda

...
05.12 | 15:40

Hoi Jolanda

Wat een mooi artikel in de Limburger.
Was echt een verrassing.
Ik kende je website niet maar daar staat veel info op.
Succes voor de toekomst.

...
12.10 | 09:24

Graag gedaan! Luna is een ontzettend lieve en zorgzame meid. Ik vond het ook een bijzondere ochtend. Geen woorden maar paarden!

...
10.10 | 16:23

Lieve Yolanda,Dankjewel voor de mooie ervaring deze morgen,voor mijn Thaise kleindochter Luna.Ook voor mij ,daarvoor mijn hartelijke dank,kus Toos

...
Je vindt deze pagina leuk