(Radio) interview en krantenartikelen

De Limburger 4 december 2017
De Limburger 4 december 2017
Artikel 1Leudal (mei 2017)
Artikel Hallo Magazine (februari 2017)
Interview bij manege De Huif
Interview bij manege De Huif

Interview radio 3 ML

Interview met Miep Linssen

Maandag 15 oktober 2012

Het PAARD als spiegel

Ben je gestrest, angstig, onzeker of zit je met iets in je maag.

Leer jezelf en anderen kennen en zoek de oplossing met behulp van paarden.
Dat is de kern van Equine Assisted Coaching, oftewel coachen van mensen met behulp van paarden.
Een kijkje bij zo’n coach, Yolanda Cremers uit Roggel.


door Gabi de Graaf Weerts


A
an de rand van Roggel achter een witte boerderij staan het Friese paard Boy en de shetlandpony Floor gedwee te kijken naar het bezoek dat op hen afloopt.

Deze verslaggeefster wil die Equine Assisted Coaching wel eens aan den lijve ondervinden. Of ik een coachvraag over mezelf heb, vraagt coach Yolanda Cremers. Nee, echte dilemma’s heb ik op het moment niet met mezelf, dus ik stap er totaal blanco in. „Je hoeft ook niet echt een probleem te hebben. Tijdens de coaching komt altijd wel iets naar boven waaraan je kunt werken”, zegt Yolanda. Spannend, want wat zal er bij mij aan de oppervlakte komen?

Yolanda stelt voor geen interviewvragen vooraf te stellen, maar meteen met het coachen te beginnen. Zo stap ik er onbevangen in. Gelukkig is het op deze overwegend grijze en natte dag net eventjes droog, dus hup aan de slag!

Eerst mag ik kiezen tussen het paard of de pony. Het wordt het prachtige, zwarte paard. Omdat ik al ervaring met paarden heb, mag ik zelf de grote, statige Fries het halster omdoen. Geen probleem, denk ik bij mezelf. En dat blijkt ook. Hij buigt voorzichtig zijn hoofd en steekt zelf zijn neus in het halster. Nou dat ging goed, denk ik bij mezelf. „Zou je nu met hem een rondje door de wei willen lopen?”, vraagt Yolanda. „Belangrijk daarbij is dat niets goed of fout is, het gaat om jouw ervaring.” Zijzelf gaat op een krukje aan de kant zitten om het paard en mij te observeren.

Een rondje lopen, dat doe ik wel even, denk ik nog, maar dat valt vies tegen. Boy wil meteen al een andere kant op dan ik. Blijft vervolgens stilstaan. Loopt weer een stukje. Uiteindelijk wordt het geen mooi rondje en besluit ik het nog maar eens te proberen. Het loopt al iets soepeler, maar nog niet helemaal zoals ik dat wil.
Terug bij Yolanda stelt ze een aantal open vragen: Hoe vond je het gaan? Hoe komt het dat het niet lukte? Hoe probeerde je Boy mee te krijgen? Hoe heb je het touw vast? Uiteindelijk komt dan toch de crux bij mij naar boven. Ik heb het touw vlak onder zijn kin vast en loop steevast naast hem. Door stijf aan zijn zijde te lopen, neem ik geen leiding en door het touw zo kort vast te houden, probeer ik krampachtig de controle te houden.

Ik ga het nog maar eens proberen. Met het halstertouw een beetje langer, ietsjes voor het paard uit lopend, maak ik weer een rondje door de wei. Verbazingwekkend hoeveel makkelijker dat dat gaat. „Hoe heb je het deze keer ervaren?”, vraagt Yolanda. „Door meer de leiding te nemen, maar daarbij ook de controle iets los te laten en dus meer vertrouwen te hebben in het paard dat volgt, gaat het een stuk gemakkelijker”, hoor ik mezelf antwoorden. En daar draait het om bij Equine Assisted Coaching. Paarden merken kleine non-verbale signalen heel snel op. Zij reageren eerlijk en direct op wat er in hun omgeving gebeurt. Daardoor houden zij ons een spiegel voor.

Met mijn nieuwe inzicht, wordt de sessie voortgezet. Ik stap met Boy over balken heen en ook met shetlander Floor mag ik de ‘hindernis’ nemen. Die hindernis is een metafoor voor een probleem waar jezelf tegenaan loopt. Hoe neem je zo’n hindernis, hoe pak je een probleem aan? Ik probeer mijn nieuwe techniek al toe te passen; meer de leiding nemen en de controle iets loslaten. En het werkt. Ook met kleine Floor.

Ruim een uur later zit de sessie erop en merk ik pas dat het inmiddels weer flink regent. Binnen, bij de hete houtkachel en onder het genot van een warme kop koffie, wordt de sessie geëvalueerd.
Eigenlijk heb ikzelf de antwoorden al gegeven. Ik weet wel dat ik geen leiderstype ben, sta liever naast iemand dan boven iemand. En ik verlies niet graag de controle. Maar nu weet ik wel hoe daarmee om te gaan. Soms moet je de leiding nemen en de controle laten vieren om iets te bereiken.

Al diverse mensen gingen met een uiteenlopende scala van problemen voor bij Boy en Floor. „Angsten overwinnen, grenzen stellen, meer geduld opbrengen, in balans komen, meer in het hier en nu leven, diverse kwesties komen tijdens de sessies boven”, vertelt Yolanda.
„En dat is wat het zo boeiend maakt.”

Naast het coachen, werkt ze als activiteitenbegeleidster bij Daelzicht in Heel, een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Paarden zijn al van kinds af aan haar passie. Nu heeft ze het zorgzame voor mensen en haar liefde voor paarden gecombineerd.

Sinds een half jaar geeft ze nu deze coachsessies in Roggel. „Het coachen is voor iedereen die ervoor openstaat, zowel individuen als kleine groepen.
Ervaring met paarden is niet noodzakelijk. Het uitgangspunt is dat iedereen zelf de oplossing voor zijn vragen heeft; het paard helpt ons om hier bewust van te worden.”

www.dekrachtvanhetpaard.nl

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

17.12 | 17:50

Dankjewel Gerda voor jouw mooie compliment. Het coachen met de paarden is echt mijn passie! Groetjes, Yolanda

...
05.12 | 15:40

Hoi Jolanda

Wat een mooi artikel in de Limburger.
Was echt een verrassing.
Ik kende je website niet maar daar staat veel info op.
Succes voor de toekomst.

...
12.10 | 09:24

Graag gedaan! Luna is een ontzettend lieve en zorgzame meid. Ik vond het ook een bijzondere ochtend. Geen woorden maar paarden!

...
10.10 | 16:23

Lieve Yolanda,Dankjewel voor de mooie ervaring deze morgen,voor mijn Thaise kleindochter Luna.Ook voor mij ,daarvoor mijn hartelijke dank,kus Toos

...
Je vindt deze pagina leuk